Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σχόλια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σχόλια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 16 Ιουνίου 2023

Το θέαμα της διάσωσης των προσφύγων

 Théodore Géricault, Τζόζεφ ο νέγρος - Μελέτη πορτραίτου, 1818-1819



Το ελληνικό λιμενικό κατέστησε σαφή την αδράνειά του με την δραστήρια συμμέτοχή του στο θέαμα της διάσωσης των προσφύγων. Γεγονός που αποδείχνει ότι εν μέσω γελοίων ψεμάτων το κράτος γνωρίζει πολύ καλά πώς μονάχα με την ιδιότητα των πτωμάτων μπορεί να κάνει αποδεκτά τα θύματα και πως αυτός που κατέχει την εξουσία πρέπει και να δείχνει πώς με την ανωνυμία τους ξέρει να διευθύνει τη λήθη που προκαλεί το βολικό γι’ αυτόν ναυάγιο.

Παρασκευή 13 Μαρτίου 2020

Το δέντρο, το δάσος και ένας ιός ανάμεσά τους

Η δύστοπία είναι παρούσα


Του Κώστα Σβόλη

   Θα μπορούσε να είναι σειρά επιστημονικής φαντασίας Netflix, αλλά τυχαίνει να είναι μια παγκόσμια πραγματικότητα με πολλαπλές συνέπειες, που θα βάλει τη σφραγίδα της στον κόσμο που ζούμε.
  Παράλληλα με την επέκταση του ιού επεκτείνεται και γενικεύεται η σύγχυση και ο αποπροσανατολισμός των κοινωνιών. Παραπαίουμε ανάμεσα στη φοβική ψύχωση και στη συνωμοσιολογία. Κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος, και μαζί με το δάσος χάνουμε και τη δυνατότητα να βρούμε τρόπους και περάσματα προς μια κοινωνική συνθήκη που θα ξεπεράσει τη νοσογόνο φύση του Καπιταλισμού.
   Ο κορονοϊός δεν είναι μια κατασκευή στο πλαίσιο ενός εμπορικού πολέμου ή της επιβολής μιας παγκόσμιας κυριαρχίας όπως φαντάζονται διάφοροι συνωμοσιολόγοι παντός καιρού και ευρέος ιδεολογικού φάσματος. Ο κορονοϊός, όπως και οι υπόλοιπες πανδημίες που έχουν εμφανιστεί τις τελευταίες δεκαετίες, είναι αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου τρόπου παραγωγής, κατανάλωσης και ζωής στα πλαίσια του Παγκόσμιου Καπιταλισμού. Τεράστιες μεγαλουπόλεις πολλών εκατομμυρίων στις οποίες οι άνθρωποι συνωστίζονται ο ένας πάνω στον άλλο στην κατοικία, στη δουλειά, στη μετακίνηση, στην κατανάλωση κλπ. Ουδείς αγνοεί την κυρίαρχη συνθήκη της υπέρμετρης χρήσης φαρμάκων, αντιβιοτικών, χημικών ουσιών, που μεταλλάσσει τους ιούς σε ακόμα ανθεκτικότερους και κάνει ακόμα πλουσιότερο το βιοτεχνολογικό λόμπυ. Η διατροφή μας βασίζεται όλο και περισσότερο σε έναν βιομηχανικό τρόπο παραγωγής ασύλληπτου όγκου σκουπιδιών, είναι απτή πραγματικότητα η μόλυνση και η εξάντληση του περιβάλλοντος από τη ληστρική επιδρομή των ορδών που εκκινούν από την ακόρεστη δίψα για παραγωγή-κατανάλωση-κέρδος. Ο τομέας του τουρισμού, υδροκεφαλισμένος ως βαριά βιομηχανία, έχει απίστευτες συνέπειες τόσο στο περιβάλλον όσο και στην καθημερινότητα των τοπικών κοινωνιών, στην κουλτούρα τους και φυσικά στις εργασιακές συνθήκες- όλα όψεις της βάρβαρης καπιταλιστικής επέκτασης. Παρακολουθούμε την άνευ όρων απαξίωση της δημόσιας υγείας και τη μετατροπή της σε εμπόρευμα. Σ’ αυτές τις παραμέτρους, στη νοσογόνο φύση του ίδιου του καπιταλισμού, πρέπει να αναζητήσουμε τις αιτίες κάθε είδους πανδημίας (πρότερης, τωρινής και μελλοντικής) και όχι σε ειδεχθή σενάρια που απεργάζονται «σκοτεινά κέντρα» σε κάποιες μυστικές υπηρεσίες ή κονκλάβια.
   Η πανδημία είναι υπαρκτή μαζί με τους κινδύνους που εγκυμονεί για τις κοινωνίες και ιδιαίτερα για τις ευπαθείς ομάδες. Η αναγκαιότητα για τη δημιουργία τρόπων κοινωνικής αυτοάμυνας μέσα από την ενσυναίσθηση, τη σύνεση, την αλληλεγγύη είναι προφανής. Τα σωστά μέτρα για να ξεπεραστεί αυτό που ζούμε είναι στα χέρια των ίδιων των κοινωνιών με τις μορφές αυτοοργάνωσης και αυτενέργειας που οφείλουν να ανακαλύψουν, όχι στην υπεράνω οποιασδήποτε αμφισβήτησης και εν λευκώ ευχέρεια ενός Κράτους-Πανοπτικού, ενός κράτους του φόβου και ελέγχου. Ας βρούμε τους τρόπους να προστατέψουμε τους εαυτούς μας και τους δίπλα μας. Ας νοιαστούμε για αυτούς που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη και ας αναπτύξουμε δίκτυα οργάνωσης της καθημερινής μας άμυνας απέναντι στη νόσο. Πέρα όμως από τις όποιες άμεσες ενέργειες μας ήρθε η ώρα να ξανασκεφτούμε σε ποιον κόσμο θέλουμε να ζούμε και να τον αλλάξουμε αλλάζοντας οι ίδιοι τον τρόπο αντίληψης και τις πρακτικές μας, όχι βέβαια ως ένα ατομικό life style αλλά ως συλλογικοποιημένες δράσεις για την ανάκτηση της ίδιας μας της ζωής.
   Ο καπιταλισμός κινείται πάντα εντός των αντιφάσεών του, τρέφεται από την καταστροφή του, έως ότου καταρρεύσει παρασύροντας και εμάς μαζί του στη δυστοπία ενός αβίωτου κόσμου. Το οικονομικό κόστος της πανδημίας είναι τεράστιο και θα γίνει ακόμα μεγαλύτερο το επόμενο διάστημα – ειδικά για χώρες που βασίζονται στον τουρισμό όπως ή Ελλάδα. Ήρθε λοιπόν η ώρα να ανοίξουμε και πάλι τη συζήτηση μέσα στην κοινωνία, για ένα άλλο κοινωνικό παράδειγμα που δεν θα κουβαλάει τις νοσογόνους παραμέτρους του καπιταλισμού.
   Ο καπιταλισμός χάνει από την καταστροφή των οικονομικών του δραστηριοτήτων, αλλά πάντα (κι αυτό αποδεικνύει η ίδια η ιστορική του διαδρομή) προσβλέπει στα κέρδη της μελλοντικής ανοικοδόμησης – και η ανοικοδόμηση θα πατήσει στα χνάρια που πάταγε ως τώρα και θα είναι το ίδιο καταστροφική και νοσογόνα με αυτήν που ζούμε σήμερα. Κάθε κρίση είναι και μια ευκαιρία. Κάθε ευκαιρία ανοίγει τον δρόμο σε μια νέα κρίση…
   Όσο νεοφιλελεύθερη, δηλαδή ακραία καπιταλιστική, είναι η οικονομία του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, τόσο στηρίζεται σε ένα αυταρχικό κράτος κεντρικού ελέγχου και επιτήρησης που αντιμετωπίζει τις κοινωνίες ως εσωτερικό εχθρό. Το μόνο που έχει να αντιτάξει απέναντι στην πανδημία είναι μια κοινωνία-φυλακή με μηχανισμούς επιτήρησης και εσωτερικευμένου φόβου, πριμοδοτεί την παραίτηση από οποιαδήποτε κοινωνική αυτενέργεια και προωθεί την εμπέδωση του δόγματος ότι τα μόνα νομιμοποιημένα δρώντα υποκείμενα είναι το Κράτος και οι Επιχειρήσεις.
  Κατά την άποψη του γράφοντα αυτό δεν απορρέει από ένα συνειδητό σχέδιο, αλλά από την ίδια τη δομική σύσταση του κράτους ως εξουσιαστικού μηχανισμού, από την ίδια την αντίληψη που έχει ο καπιταλισμός –και άρα οι φυσικοί φορείς της ιδεολογίας του– για το πώς οργανώνεται και λειτουργεί η ανθρώπινη κοινωνία. Ας μην προσπαθούμε λοιπόν να βρούμε κρυμμένα σχέδια και επιτελεία συνωμοσιών και ας χτυπήσουμε κατευθείαν στην καρδιά του κτήνους, στη φύση του Καπιταλισμού, θέτοντας το πρακτικό ζήτημα της ανατροπής του.
 Ο Όργουελ και ο Ζαμιάτιν θα χαμογελούσαν πικρά, βλέποντας την εποχή μας.
  Να αμυνθούμε συλλογικά τόσο απέναντι στη νόσο όσο και απέναντι στον φόβο, να ξαναβρούμε τα μονοπάτια που μας φέρνουν κοντά και μας οδηγούν πέρα από την καπιταλιστική δυστοπία του παρόντος και του μέλλοντος.

Υγ. Ψύχραιμη και εύλογη προσέγγιση του Κώστα για τη πανδημία. Το μόνο που τού ξεφεύγει κατά τη δική μου γνώμη είναι η ατελείωτη λούπα της διαδοχής μεταξύ  ευκαιρίας  και κρίσης.  Ο καπιταλισμός πεθαίνει αργά και σταθερά. Δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει στο μέλλον καμία επανεκκίνηση. Η μετανεωτερικότητα είναι η τελική κρίση του συστήματος - η κοινωνική κατάρρευσή του (όπως υπανίσσεται και η εικόνα που συνοδεύει το ποστ). Με ό,τι συνεπάγεται για τις δυνάμεις της συλλογικής ζωής που θέλουν να το ανατρέψουν.

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2015

Το πειστικότερο άλλοθι του αμετάθετου παρόντος!

Κάρελ Άππελ: Αναβάτης αγριάλογου,

  Αίφνης, μια διάχυτη αισιοδοξία έχει αρχίσει να διαπνέει το σώμα αυτής της ταλαίπωρης κοινωνίας. Η μεγάλη αφήγηση του εκπεσόντος παρία που κάνει δυναμικά την επανεμφάνιση του και έχει την απαίτηση να γίνουν πλέον αποδεκτά, τα δικά του αιτήματα ορθώνοντας το ανάστημα του, επιβάλλεται με όρους παροξυσμικής αυτοϊκανοποίησης της απαθούς τάξης των νοικοκυραίων! Έπρεπε δηλαδή να υπάρξει με άρωμα φιλολαϊκού προοδευτισμού και εθνικής ελαφρόνοιας μια υποτιθέμενη αλλαγή πλεύσης στις πολιτικές αποφάσεις για να αισθανθούν οι κοινοί θνητοί μία ιδέα εικονικής πνοής στον ασφυκτικό βίο τους.
  Αυτού του είδους λοιπόν η αφέλεια θέλει να πείσει τον εαυτό της ότι οι άνθρωποι μπορούν να σταθούν επάνω από τις αγορές. Πως η ζωή είναι μπροστά και πέρα από τα κέρδη! Όταν μάλιστα αυτή αρχίζει να γίνεται ναρκισσευόμενα επιθετική* τότε εξαπολύει σοφιστικέ βερμπαλισμούς και φιλολογίζουσες περιττολογίες, τζούφιους λεκτικούς μύδρους ατάκτως ερριμμένους. Ο άνεμος αντίστασης που πνέει στο αντιμνημονιακό μέτωπο, ενσαρκώνει τις αιτίες και τους μοχθηρούς του κοινωνικού ζητήματος στην κρίση χρέους και στα υπερεθνικά διευθυντήρια και παραβλέπει ηλιθιωδώς ότι το πρόβλημα πηγάζει αποκλειστικά από την έμφυτη αντινομία της τυφλής υπακοής μιας κοινωνίας, παγκόσμιας και οικουμενικής, στους παρανοϊκούς νόμους της αυτονομημένης κερδοφορίας. Για να το πούμε δηλαδή διαφορετικά και με πιο κατανοητά λόγια, η κρίση χρέους και οι τεχνογκουρού που έχουν αναλάβει το κουλάντρισμα της δεν είναι η αιτία αυτής της κοινωνικής κρίσης, όπως το έχει χάψει η αντιμνημονιακή μανία με τα αριστερά και δεξιά συμπράγκαλα της, αλλά ένα γενικό σύμπτωμα μιας κοινωνίας που οργανώνεται στην συστημική συνθήκη της αφηρημένης εργασίας και στις εμμονές που ρέουν από αυτή.
  Γίνεται απολύτως σαφές ότι οι τακτικές των κυβερνητικών θέσεων δεν αποτελούν επ' ουδενί κάποια ρηξικέλευθη κριτική ενάντια στις αγορές και τα χάλια τους. Αντιθέτως εκείνο που κάνουν είναι να απομακρύνουν σταθερά τις δυνατότητες της αμφισβήτησης και τις όποιες προϋποθέσεις της και να δίνουν ένα πειστικό άλλοθι αριστερής νομιμοποίησης στο αμετάθετο παρόν. Το άνευρο παιχνίδι του κοινοβουλευτισμού αναζωογονεί την αφέγγιστη, κοινωνική συναίνεση. Η αριστερή κυβέρνηση θέλει να είναι ο αναστηλωτής του τραυματισμένου πολιτειακού κύρους και της ημιθανούς κρατικής οντότητας. Δεδομένης της λαϊκιστικής και ουσιαστικά φασιστικής ψευδορητορείας που καραδοκεί, και κορτάρει ασύστολα τον μικροαστικό εσμό, έτοιμη να υφαρπάξει το μεγαλύτερο όφελος αυτή η ατελής αναστύλωση θα είναι το προσωρινό πλεονέκτημα και συνάμα η οριστική καταδίκη της προοδευτικής διακυβέρνησης.


Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2013

Τρομοκρατική σούπα!


  Για σήμερα 17 Νοέμβρη 2013 ο τσελεμεντές του υπερεπαναστάτη προτείνει: Τρομοκρατική σούπα! 
  Παίρνουμε το δοχείο ενός μπλέντερ και προσθέτουμε μέσα σταδιακά δύο πρέζες αναρχισμού και μία δόση αριστερισμού. Πολτοποιούμε τα υλικά έως ότου το μείγμα μας να γίνει ένας παχύρρευστος χυλός. Αφαιρούμε το χυλό από το δοχείο και τον τοποθετούμε σε κατσαρόλα επάνω στη κοινωνική εστία που ζεματάει. Προσθέτουμε δύο γενναίες δόσεις κύβων από ζωμό πεπαλαιωμένου κομουνισμού ανακατεύουμε και περιμένουμε μέχρι η σούπα μας να πάρει βράση και να δέσει χωρίς ίχνος γεύσης μέσα της από κριτική θεωρία.
  Το πιάτο μας συνοδεύει άνοστα την σκύλευση της μνήμης των θυμάτων από τους χρυσούς ασβούς και η συνταγή του περιέχει άφθονα θρεπτικά συστατικά που ενδυναμώνουν διατροφικά το ακατοίκητο θυμικό της μάζας που είναι γνωστή με την επονομασία κοινή γνώμη. Το σερβίρισμα του συνιστάται να γίνει σε σάιτ αδιάλειπτης θεσμικά παραπληροφόρησης που πριν από λίγες μέρες είχε ομοτράπεζους του τους νεοναζί για να εξελίσσεται ανεμπόδιστα η διαστροφή της  «διαλεκτικής του θανάτου»  (η τελευταία αποτελεί πλήρης αντίφαση εν τοις όροις) προς όφελος όλων όσων σιγοντάρουν τις πίπες περί δύο άκρων, νεοελληνικού εμφυλίου, αντικομουνιστικού μένους, τάξης και ασφάλειας και ό,τι εν τέλει εμπλουτίζει την νεκρική τους ακαμψία με τη μορφή ιδεοληπτικής αντίληψης. Εξάλλου ο μπουφές της ενημέρωσης και η θαρραλέα πολιτική που τον πλαισιώνει εξ' ορισμού μας προσφέρουν στη μάπα μία γαστρονομική πληθώρα από ανάλογα ανόρεχτες και κακοσυντηρημένες σούπες αναγούλας.

Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2013

Ωραία μέρα!


Μεσημέρι Σαββάτου αλληλέγγυα στις καταλήψεις πορεία στην Αθήνα!


Ωραία Μέρα! Ζεστή και απάνεμη μέσα στο καταχείμωνο. Από εκείνες τις μέρες θαρρείς που η δίκαιη αντίδραση πιάνει κατηγορηματικά τόπο. Που η αδικία δέχεται την αποστομωτική απάντηση που της αρμόζει. Γιατί ήταν κατάφωρη αδικία να βλέπεις τον κυρίαρχο δημόσιο λόγο να βαφτίζει προκλητικά, τους εναπομείναντες ανθρώπους που παλεύουν για τα ιδανικά μιας οικουμενικής κοινωνίας, άνομους και εγκληματίες! Ανθρώπους για τους οποίους η ελευθερία δεν είναι ένα φανταχτερό δημαγωγικό αξεσουάρ ούτε ένα λιμπεράλ κοστουμάκι που το φοράμε αναλόγως την περίσταση, αλλά πρώτα και κύρια μία στάση ζωής. Το να βλέπεις αυτούς τους τίμιους ανθρώπους να διαπομπεύονται από έναν ανεκδιήγητο τύπο (που τον έχουν βάλει να παριστάνει μεγαλόπρεπα τον υπουργό) ήταν με επιείκεια αηδιαστικό κι' αρρωστημένο. 

Την απάντηση λοιπόν στους βερμπαλισμούς του αστείου κήνσορα της δημόσιας ταφής* περί δήθεν ανομίας ή δυνάμεων του χάους την έδωσε το αλληλέγγυο πλήθος. Απέναντι στην περιττολογία των αχυράνθρωπων που καμώνονται τους σπουδαίους ως θεσμικοί αξιωματούχοι ή ως σοβαροφανείς διαμορφωτές της ακατοίκητης οντότητας που ονομάζεται Αγία κοινή γνώμη υπάρχει και ο αντίλογος. Ο ακτιβισμός των ανήσυχων. Εκείνων που δεν συμμορφώνονται κι' ούτε συμβιβάζονται με το παράλογο. Όσο κι’ αν ο εξουσιαστικός λόγος θα πασχίζει να επιβάλλει την σκεβρή του προσταγή τόσο εκείνοι θα γεμίζουν τους δρόμους απ’ άκρη σ’ άκρη και θα συμπίπτουν με τα σημεία φυγής των λεωφόρων!

Το πλήθος ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση σας κύριε υπουργέ! Και σας νίκησε. Τίμια και ξάστερα. Σας επέβαλλε την απόσυρση των κακουργηματικών κατηγοριών του σαθρού σας κατηγορητηρίου. Στους προσποιητούς φόβους της κοινωνικής συναίνεσης που εσείς σκηνοθετείτε παρέα με τα μέσα μαζικής εξηλιθίωσης σας το είπε νέτα σκέτα: 

*δημόσια τάξη = δημόσια ταφή

Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2012

Hunger strike



Σύμφωνα με μία έκθεση που συντάχθηκε τον Αύγουστο του 2010 για λογαριασμό της Επιτροπής για την Γεωργία και την ανάπτυξη της Υπαίθρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου περίπου το 30% των τροφίμων που παράγονται και προωθούνται στην αγορά για τα κράτη μέλη μένει αδιάθετο και πετιέται στις χωματερές! Υπάρχει δηλαδή ένα πλεόνασμα τροφής το οποίο αντί να διατίθεται στο κομμάτι της κοινωνίας που το έχει απόλυτη ανάγκη πηγαίνει στα σκουπίδια. Έτσι λοιπόν σε μία θαυματουργή εμπορευματική κοινωνία παρ' όλη την κατασπατάληση φυσικών και ανθρώπινων πόρων για την επίτευξη της μεγέθυνσης του επενδεδυμένου κεφαλαίου και παρ' ότι η αφθονία των αγαθών είναι μία πραγματικότητα η επιβίωση των ανθρώπων δεν εξασφαλίζεται ποτέ γιατί πρέπει πρωτίστως να εξασφαλίζεται απρόσκοπτα η διαδικασία της αναπαραγωγής των εμπορευμάτων. Μία καθ' όλα φυσιολογική διαδικασία για κάποιους νέο-ρικαρδιανούς συλλογισμούς.* Η εποχή που οι φουτουριστικοί Ρομπέν των Δασών θα εμφανιστούν στο προσκήνιο ίσως να μην απέχει και πολύ!

 * όμως η θετικιστική συλλογιστική τους είναι φτερό στον άνεμο! Θέλω λίγο καιρό ακόμα για την επίκριση της άποψης τους!

Temple of the Dog:
Hunger strike

I don't mind stealing bread from the mouths of decadence
But I can't feed on the powerless when my cup's already overfilled
But it's on the table
The fire is cooking and they're farming babies, while the slaves are working
The blood is on the table and their mouths are chocking
But I'm growing hungry
I don't mind stealing bread from the mouths of decadence
But I can't feed on the powerless when my cup's already overfilled
But it's on the table
The fire is cooking and they're farming babies, while the slaves are working
And it's on the table, their mouths are chocking
But I'm growing hungry (Growing hungry)
I'm growing hungry (Growing hungry)
I'm growing hungry (Growing hungry)
I'm growing hungry (Growing hungry)

I'm growing hungry (Growing hungry)
I'm growing hungry (Growing hungry)

I don't mind stealing bread (I don't mind)
I don't mind stealing bread
I'm growing hungry (Growing hungry)
I'm growing hungry (Growing hungry)

Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2012

Αθάνατο "ελληνικό" κλέος....


...ενός τυπικού δείγματος νεοέλληνα κλασικιστή...


Ζητώ συγγνώμη από τους αναγνώστες για τον εξευτελισμό της αισθητικής του ιστολογίου αλλά στάθηκε αδύνατο να μην αναφερθώ στο σπάνιας ομορφιάς δείγμα νεοέλληνα κλασικιστή που παριστάνει τον εθνικιστή μπράβο ενώ καταγγέλλει τις παρωχημένες μουσικοθεατρικές παραστάσεις για την υποτιθέμενη σωτηρία της χρεοκοπημένης του πατρίδος.

70
Η απάτη της ικανοποίησης οφείλει να αυτοκαταγγέλλεται, αντικαθιστώντας η ίδια τον εαυτό της, ακολουθώντας την εναλλαγή των προϊόντων και αυτήν των γενικών συνθηκών της παραγωγής. Αυτό που επιβεβαίωνε με την πλέον τέλεια αναισχυντία την δική του οριστική υπεροχή, αλλάζει, εν τούτοις, τόσο εντός του διάχυτου θεάματος όσο και εντός του συγκεντροποιημένου θεάματος και μόνο το σύστημα είναι εκείνο που πρέπει να συνεχίζεται: Ο Στάλιν, όπως και το παρωχημένης μόδας εμπόρευμα, καταγγέλλονται από αυτούς τους ίδιους που τα επέβαλλαν. Κάθε νέο ψέμα της διαφήμισης είναι και η ομολογία προηγούμενου ψέματος της. Κάθε κατάρρευση μιας μορφής ολοκληρωτικής εξουσίας αποκαλύπτει την πλασματική κοινότητα που την επιδοκίμαζε ομόφωνα και δεν ήταν παρά μία συνάθροιση μοναχικοτήτων άνευ ψευδαισθήσεων.
Γκύ Ντεμπόρ, Κοινωνία του Θεάματος, από το κεφάλαιο με τίτλο: Ενότης και διαίρεση εντός της φαινομενικότητος ~ Εκδόσεις: Διεθνής Βιβλιοθήκη, 2000

 Και για να γίνω πιο σαφής οι μεγαλέμποροι (όπως λέμε πρεζέμποροι) της εθνικής υπερηφάνειας, της θρησκευτικής πίστεως, των ψωροπερήφανων ιδανικών, των νυχτερινών σουλάτσων, της μπουρδελότσαρκας, της γηπεδόκαυλης αφασίας και των δρώμενων με στρίπερ καταγγέλλουν ένα άλλο κραυγαλέα αποτυχημένο εμπόρευμα με την μορφή μουσικοθεατρικής παράστασης ουτως ώστε να καθαγιάσουν τα δικά τους σαπισμένα καλούδια στην μάχη της καθωσπρέπει ψηφοθηρίας. Η μαύρη παραοικονομία του χρήματος που πάει πακέτο με την πατριδοκαπηλία σ’ αυτόν τον τόπο στην ουσία εξυψώνει στα μάτια της πολιτικά ορθής, νεκρής αριστεράς μία ορθά αποτυχημένη και βαρετή παράσταση που λαμβάνει χώρα μέσα στην ανακύκλωση της αποχαυνωμένης κοινωνίας. Και οι δύο πλευρές αναπαριστούν τον ρόλο τους μέσα στα πλαίσια του πολιτικού θεάματος που προσφέρουν κι ενώ η εμπορευματική κοινωνία συνεχίζει την αυτόματη διαιώνιση της ακόμα κι’ αν συμπαρασύρει στο βούρκο της όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του υφιστάμενου πληθυσμού. Το αποτέλεσμα φυσικά ευνοεί πάντα τον πιο τσαμπουκά σ’ αυτές τις περιπτώσεις και οι εθνικοί οδοκαθαρισταί πρέπει να είναι ευχαριστημένοι. Είναι αυτοί που κερδίζουν κι' άλλους πόντους στα επικοινωνιακά σημεία ως φαινομενικά αυτόκλητοι υπερασπιστές και νέοι απατηλοί ηγετίσκοι μέσα σε έναν αυτιστικό κοινωνικό ιστό που του είναι αδύνατο να αναπαραχθεί χωρίς αυτούς τους συγκεκριμένους ρόλους. Ωστόσο η υπάρχουσα κοινωνία εξακολουθεί να μακροημερεύει... jusqu' ici tout va bien, jusqu' ici tout va bien....

Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2012

Work for peace



           Το σφαγείο στην Συρία καλά κρατεί εδώ και 17 μήνες! Διαβάζοντας τις δηλώσεις της νέας μαριονέτας του κουκλοθέατρου που λέγεται ΟΗΕ ή τις οφ δι ρεκορντ προειδοποιήσεις ενός Ιρανού στρατιωτικού αξιωματικού μαζί με τις απειλές του Ιρανού παράφρονα μου ήρθε στο νου το εν λόγω τραγουδάκι. Αν και κυκλοφόρησε το σωτήριο έτος 1994 οι στίχοι του παραμένουν διαχρονικά επίκαιροι καθώς εξιστορούν μικρά περιστατικά που είναι απότοκα της διαρκούς γεωπολιτικής επιρροής της απολυταρχικής αφαίρεσης που λέγεται συσσώρευση κεφαλαίου και που ως θεωρούμενος "αυθύπαρκτος" διαμεσολαβητής των κοινωνικών σχέσεων φθείρει με δολιότητα οποιαδήποτε προσπάθεια ειρήνευσης. Όπως αναφέρει και ο ποιητής στους στίχους αυτού του κομματιού η ειρήνη δεν είναι η απουσία πολέμου όπως έχουμε συνηθίσει να την αντιλαμβανόμαστε μέσα στη δική μας ζωή. Η ειρήνη και μαζί η διασφάλιση της είναι η αδιαπραγμάτευτη απουσία των αρχών και των κανόνων που υποθάλπουν τον πόλεμο.

 Work for peace 
Gil Scott Heron

Back when Eisenhower was the President,
Golf courses was where most of his time was spent.
So I never really listened to what the President said,
Because in general I believed that the General was politically dead.
But he always seemed to know when the muscles were about to be flexed,
Because I remember him saying something, mumbling something about a Military Industrial Complex.
Americans no longer fight to keep their shores safe,
Just to keep the jobs going in the arms making workplace.
Then they pretend to be gripped by some sort of political reflex,
But all they're doing is paying dues to the Military Industrial Complex.

The Military and the Monetary,
The Military and the Monetary,
The Military and the Monetary.
The Military and the Monetary,
get together whenever they think its necessary,
They turn our brothers and sisters into mercenaries, they are turning the planet into a cemetery.
The Military and the Monetary, use the media as intermediaries,
they are determined to keep the citizens secondary, they make so many decisions that are arbitrary.

We're marching behind a commander in chief,
who is standing under a spotlight shaking like a leaf.
but the ship of state had landed on an economic reef,
so we knew he was going to bring us messages of grief.
The Military and the Monetary,
were shielded by January and went storming into February,
Brought us pot bellied generals as luminaries,
two weeks ago I hadn't heard of the son of a bitch,
now all of a sudden he's legendary.
They took the honour from the honourary,
they took the dignity from the dignitaries,
they took the secrets from the secretary,
but they left the bitch in obituary.
The Military and the Monetary,
from thousands of miles away in a Saudi Arabian sanctuary,
had us all scrambling for our dictionaries,
cause we couldn't understand the fuckin vocabulary.
Yeah, there was some smart bombs,
but there was some dumb ones as well,
scared the hell out of CNN in that Baghdad hotel.
The Military and the Monetary,
they get together whenever they think its necessary,
War in the desert sometimes sure is scary,
but they beamed out the war to all their subsidiaries.
Tried to make So Damn Insane a worthy adversary,
keeping the citizens secondary,
scaring old folks into coronaries.
The Military and the Monetary,
from thousands of miles in a Saudi Arabian sanctuary,
kept us all wondering if all of this was really truely, necessary.
We've got to work for Peace,
Peace ain't coming this way.
If we only work for Peace,
If everyone believed in Peace the way they say they do,
we'd have Peace.
The only thing wrong with Peace,
is that you can't make no money from it.

The Military and the Monetary,
they get together whenever they think its necessary,
they've turned our brothers and sisters into mercenaries,
they are turning the planet, into a cemetery.
Got to work for Peace,
Peace ain't coming this way.
We should not allow ourselves to be mislead,
by talk of entering a time of Peace,
Peace is not the absence of war,
it is the absence of the rules of war and the threats of war and the preparation for war.
Peace is not the absence of war,
it is the time when we will all bring ourselves closer to each other,
closer to building a structure that is unique within ourselves
because we have finally come to Peace within ourselves.

The Military and the Monetary,
The Military and the Monetary,
The Military and the Monetary.
Get together whenever they think its necessary,
they've turned our brothers and sisters into mercenaries,
they are turning parts of the planet, into a cemetery.
The Military and the Monetary,
The Military and the Monetary,
We hounded the Ayatollah religiously,
Bombed Libya and killed Quadafi's son hideously.
We turned our back on our allies the Panamanians,
and saw Ollie North selling guns to the Iranians.
Watched Gorbachev slaughtering Lithuanians,
We better warn the Amish,
they may bomb the Pennsylvanians.
The Military and the Monetary,
get together whenever they think its necessary,
they have turned our brothers and sisters into mercenaries,
they are turning the planet, into a cemetery.
I don't want to sound like no late night commercial,
but its a matter of fact that there are thousands of children all over the world
in Asia and Africa and in South America who need our help.
When they start talking about 55 cents a day and 70 cents a day,
I know a lot of folks feel as though that,
thats not really any kind of contribution to make,
but we had to give up a dollar and a half just to get in the subway nowadays.
So this is a song about tommorrow and about how tommorrow can be better. if we all,
"Each one reach one, Each one try to teach one".
Nobody can do everything,
but everybody can do something,
everyone must play a part,
everyone got to go to work, Work for Peace.
Spirit Say Work, Work for Peace
If you believe the things you say, go
If you believe in Peace, time to go to work.
Cant be wavin your head no more, go to work.  

Δευτέρα 6 Αυγούστου 2012

Αριστερόστροφη διολίσθηση προς την Δεξιά


Λούκας Βεντουρίνι, Ο κομφορμισμός ζέχνει!

Ακολουθεί μια νέα μετάφραση επάνω στο πρωτότυπο κείμενο του Ernst Lohoff με τίτλο: Linksruck nach rechts, Η επικράτηση ενός οπισθοδρομικού κομφορμισμού ανάμεσα στους θιασώτες κάθε παρωχημένης πολιτικώς ιδεολογικής απόχρωσης λόγω των συνεπειών της ανηλεούς οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη είναι πλέον κοινός τόπος. Η σημασία του κειμένου που ακολουθεί έγκειται στην επισήμανση του φαινομένου (έστω και ψηλαφώντας αυτό το φαινόμενο επιγραμματικά) πως όλες οι ιδεολογίες που πλάστηκαν για να εξυπηρετούν εν τέλει την κεφαλαιοκρατική κοινωνία στέκονται ανήμπορες να δώσουν λογικές εξηγήσεις απέναντι στα κρίσιμα προβλήματα που η ίδια η κοινωνική ιεραρχία υποθάλπει.
Σύνδεσμος πρωτότυπου:  http://www.krisis.org/2012/linksruck-nach-rechts

          Οι ευρωσκεπτικιστές (συντηρητικοί γαρ) δεν είναι οι μοναδικοί που πιστεύουν πως η Ευρώπη πρέπει να αποχαιρετήσει το ευρώ, καθώς και μερικοί αριστεροί με φιλελεύθερες καταβολές, οικονομολόγοι και διανοούμενοι συμμερίζονται την άποψη αυτή. Και επομένως αντί να ασκούν μία αριστερή κριτική ενάντια στον καπιταλισμό, αναπτύσσουν μία μορφή οικονομικού νεοεθνικισμού που εξαπλώνεται με σημάδια πολιτισμικής θρησκοληψίας στους κόλπους της Αριστεράς.
          Μετά τις εκλογές στην Ελλάδα και την Γαλλία πολλοί Γερμανοί σχολιαστές ήρθαν σε ομοφωνία: Η Ευρώπη βιώνει σήμερα μια μετατόπιση προς την Αριστερά. Ισχυρίζονται ότι η Ευρωπαϊκή πολιτική της λιτότητας που θεσμοθετεί της κοινωνικές επιβολές της επάνω στους ανθρώπους του νότιου τμήματος της ευρωζώνης αποδέσμευσε τις δυνάμεις για μία ανταρσία ενάντια στους "πρακτικούς οικονομικούς περιορισμούς". Κρίνουν ότι η σημαντικότερη ελπίδα αυτής της στάσης έχει ως κύρια πηγή της τον Φρανσουά Ολλάντ.
          Αυτό που μπορεί να φαίνεται με μία πρώτη ματιά ως ένας καλός οιωνός κρύβει, ωστόσο, μία παγίδα. Αυτή συνίσταται στο δεδομένο πως το αριστερόστροφο κοινωνικό ρεύμα που πήγε στην κάλπη πορεύεται "χεράκι με χεράκι" με την αναγέννηση των εθνικοφρόνων ιδεών. Πράγματι, δεδομένης της αποτυχίας του ενιαίου νομίσματος υπάρχει και κάτι εναλλακτικό που θα μπορούσε να προταθεί:  Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη που θα στηρίζεται στην κοινή πάλη ενάντια στην παραφροσύνη της διαχείρισης των κρίσεων, θα είναι ένας αυθεντικός αντικαπιταλιστικός επαναπροσδιορισμός της ευρωπαϊκής ιδέας. Ότι κι' αν πραγματικά συμβεί απομένει απλά να το δούμε. Αλλά σε κάθε περίπτωση είναι δεδομένο εν τω μεταξύ, ότι ο αριστερός νεο-εθνικισμός* αυτή την περίοδο αφήνει πολύ πιο δυνατό αντίκτυπο. Ο Γάλλος διανοούμενος Εμμανουέλ Τοντ που θεωρείται πως ανήκει στους τωρινούς πρωτοπόρους στοχαστές της Γαλλικής διανόησης, έδωσε πρόσφατα μία συνέντευξη στην εφημερίδα  der Spiegel. Ο Τοντ είναι υποστηρικτής του Ολάντ και οι απόψεις του τεκμηριώνουν με ακρίβεια το είδος της ιδεολογίας για την διαχείριση της κρίσης που αυτή την στιγμή εξυφαίνεται.
          Ο Τοντ χαρακτηρίζει το € ως το "κυρίαρχο σφάλμα των αρχουσών ελίτ" και ως "ζόμπι" από το οποίο δεν θέλουν να απαλλαγούν. Δεν πιστεύει απλώς ότι η Ευρώπη πρέπει να απελευθερωθεί από το κοινό νόμισμα αλλά κι' ότι οι έξι δεκαετίες της γαλλογερμανικής προσέγγισης θα αποδειχθούν μια ψευδαίσθηση που εν κατακλείδι θα πρέπει να εγκαταλειφθεί επειγόντως. "Ένας φιλικός διαχωρισμός του γερμανογαλλικού ζευγαριού", λέει πως "είναι ζωτικής σημασίας". Είναι ο μόνος τρόπος για να τερματίσει η δυστυχία της Ευρώπης που οφείλεται στην "σύγκρουση των δύο πολιτισμών". Η Γαλλία και οι χώρες της Νότιας Ευρώπης θα έχουν τότε ένα οικονομικό μέλλον, μόνο εάν αποστασιοποιηθούν από την αυταρχική και απερίγραπτη οικονομική κουλτούρα της Γερμανίας που "αντιφάσκει με το γαλλικό ρεπουμπλικανικό (σ.τ.μ. δημοκρατικό) ιδεώδες, με το οικουμενικό είδωλο της ισότητας για όλους τους ανθρώπους".
          Ο Τοντ δεν εφηύρε την τακτική να αποδώσει τις εσωτερικές αντιφάσεις του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος στον πολιτισμό. Ειδικά στην Ευρώπη υπάρχει μία μακρά τέτοια παράδοση η οποία υπερβαίνει σε τεράστιο βαθμό το συντηρητικό στρατόπεδο και φτάνει ως την ακροδεξιά. Όπως επίσης συμβαίνει και στην Αριστερά καθώς αυτή η παράδοση στέκεται το πιο δημοφιλές υποκατάστατο σε μια σοβαρή κριτική του καπιταλισμού. Προηγουμένως,, τον ρόλο του προσδιορισμένου ως πολιτισμικά σατανικού που μπαίνει σαν εμπόδιο στην υποτιθέμενη αντίληψη της ελεύθερης αγοράς με ανθρώπινο πρόσωπο πάντα τον ενσάρκωναν είτε οι ΗΠΑ, είτε η Αγγλοσαξονική κουλτούρα της ολοκληρωτικής ελευθερίας των αγορών. Εν αντιθέσει, η Γερμανία θεωρήθηκε ως μέρος του οικονομικού Άξονα της αγοράς των αγαθών, με την παράδοση που έχει αναπτύξει στον Καπιταλισμό του Ρήνου.
          Το γεγονός της πρόσφατης αντικατάστασης των ΗΠΑ από τους μισητούς Γερμανούς αντικατοπτρίζει με παράξενο τρόπο την πορεία που η οικονομική κρίση έχει πάρει τα τελευταία τρία χρόνια. Η Ευρωζώνη βρέθηκε αντιμέτωπη με μια κρίσιμη δοκιμασία δέκα χρόνια αφότου τα νομίσματα και τα χαρτονομίσματα του ευρώ εκδόθηκαν για πρώτη φορά. Εν τω μεταξύ, οι εσωτερικές αντιφάσεις του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος από τις οποίες προσπάθησαν να ξεφύγουν με την θέσπιση ενός ενιαίου νομίσματος η Ελλάδα, η Γερμανία, η Γαλλία και οι άλλες χώρες διέλυσαν τα θεμέλια τους. Το 2009, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο τόσο γρήγορα όσο ποτέ άλλοτε κατά το παρελθόν. Η αναχρηματοδότηση έγινε ένα πρόβλημα για όλο και περισσότερες χώρες - συμπεριλαμβανομένων των Ευρωπαϊκών. Αυτή η γενική εξέλιξη πλήττει πολλές χώρες της Ευρωζώνης με πολύ διαφορετικούς τρόπους. Η Ελλάδα και η Ισπανία είχαν ωφεληθεί σημαντικά από την εισαγωγή του ενιαίου νομίσματος έως το 2007. Χάρη στο ευρώ, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις καθώς και το Δημόσιο των δύο χωρών βρέθηκαν στην κατάσταση να αυξήσουν τα χρηματικά τους κεφάλαια με πολύ πιο πλεονεκτικούς όρους απ' όσο ήταν δυνατό να το πράξουν με τα εθνικά τους νομίσματα που απειλήθηκαν και με υποτίμηση. Τα φύλλα της τράπουλας όμως γύρισαν δραματικά από τότε. Δεδομένης της εκρηκτικής ανάπτυξης του ποσοστού του δημοσιονομικού τους χρέους, οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές χορηγούν πίστωση στα κράτη της Ελλάδας και της Ισπανίας μόνο στα θεωρούμενα επιτρεπτά ή ανεκτά επιτόκια (σ.τ.μ. δλδ καθόλου αφού το χρέος έχει ξεφύγει) ενόσω οι Ευρωπαίοι εταίροι τους που εξακολουθούν να τις δανείζουν παρέχοντας έτσι σε αυτές πιστοληπτική ικανότητα σταδιακά αναλαμβάνουν και την ντε φάκτο διαχείριση του δημόσιου χρέους τους.
          Αυτό είναι ακριβώς και το νόημα των ποικίλων "πακέτων διάσωσης" που έχουν εγκριθεί από το 2010 κι' έπειτα. Και ακόμα και αυτή η μεταφορά της πιστοληπτικής ικανότητας λειτουργεί μόνο εάν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ταυτοχρόνως αγοράσει επιζήμια κρατικά χρεόγραφα από τις χρηματοπιστωτικές αγορές σε μαζική κλίμακα και συνεπώς ενεργεί και η ίδια ως κακή και αναξιόπιστη τράπεζα.
          Η Γερμανία έχει αναπτυχθεί οικονομικά με ιδιάζοντα τρόπο μετά το 2009. Κατά την χρηματοπιστωτική κατάρρευση του φθινοπώρου του 2008 η ύφεση έπληξε και την δική της οικονομία ιδιαιτέρως σκληρά χάρη στο γεγονός της εξαιρετικά μεγάλης της εξάρτησης από τις εξαγωγές (το 2009 το Ακαθόριστο Εθνικό της Προϊόν μειώθηκε ποσοστιαία κατά 5%). Στη συνέχεια η Γερμανία ξεκίνησε να προσπορίζεται τα οφέλη από την κερδοφορία της οικονομίας της που δεν προσομοίαζε στην κερδοφορία οποιουδήποτε άλλου κράτους παγκοσμίως και που αντιστοιχούσε στην επιβολή των προγραμμάτων σταθεροποίησης των εθνικών οικονομιών που είχαν υπέρογκα δημοσιονομικά χρέη. Ακόμη και το εξαγωγικό πλεόνασμα της Κίνας έχει μειωθεί σημαντικά από το 2009 κι' έπειτα. Η Γερμανία που ήταν εφικτό να αυξήσει το δικό της πλεόνασμα, προς το παρόν, μετατράπηκε σε ένα είδος μακαριστού και απάγκιου νησιού μέσα στην γενικευμένη "αναταραχή" της κρίσης. Η επιταχυνόμενη αύξηση του χρέους προς εξαγωγή που στηρίζεται στην υπερχρεωμένη οικονομία των χωρών εταίρων, έδωσε την δυνατότητα στην κυβέρνηση της Άγγελα Μέρκελ έστω και βραχυπρόθεσμα να επιβραδύνει σημαντικά τα νέα χρέη και να αυτοπροταθεί ως ο στιβαρός θεματοφύλακας της σταθερότητας. Επιπλέον, ο συνδυασμός της γενικευμένης κρίσης και η σπουδαιότητα της γερμανικής οικονομίας μετέτρεψαν την χώρα στην νέα ερωμένη των χρηματοπιστωτικών αγορών που ώθησε περαιτέρω την οικονομική της ανάπτυξη.
          Αυτή η ιδιαίτερη συγκυρία αναμένεται να εκλείψει και πάλι καθώς η κρίση εξελίσσεται. Με μια πιο προσεκτική εξέταση, έχει ήδη αρχίσει να καταλύεται για δύο κυρίως αιτίες. Η πρώτη αιτία είναι οι μακροχρόνιες πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται στις ευρωπαϊκές χώρες εταίρους, επειδή αυτές αποκόπτουν την γερμανική εξαγωγική οικονομία από την πιο σημαντική της αγορά. Κατά το πρώτο τρίμηνο του 2011, το γερμανικό ΑΕΠ αυξήθηκε με υψηλό ρεκόρ της τάξης του 5,0 τοις εκατό, όμως το προηγούμενο τρίμηνο έφτασε μόλις στο 1,5%. Και όμως η άνετη έως τώρα θέση της Γερμανίας στις κεφαλαιαγορές επ' ουδενί δεν θεωρείται παγιωμένη. Η κοινοτικοποίηση της ευθύνης του δημόσιου χρέους των χωρών εταίρων εκ των πραγμάτων θα έχει επιπτώσεις στην πιστοληπτική ικανότητα και της Γερμανίας τουλάχιστον μόλις ένα κούρεμα του χρέους αυτού θα πρέπει να καταστεί αναγκαίο όχι μόνο για μια σχετικά μικρή χώρα όπως είναι η Ελλάδα, αλλά και για την Ιταλία και την Ισπανία.
          Ο Τοντ ωστόσο επιμένει ότι "η γερμανική κουλτούρα του ανταγωνισμού και της αφόρητης πίεσης για την μέγιστη απόδοση" ευθύνεται για την κρίση ενόσω ο ίδιος διαμέσου της αυταπάτης του, πασχίζει να πείσει πως η "γαλλική κουλτούρα της ισότητας" είναι προορισμένη να σώσει τον κόσμο. Παρόλο που αυτή η "επεξήγηση" εστιάζει μονάχα σε μία σύντομη χρονική φάση της κρίσης με διάρκεια περίπου δύο ετών, ανακινεί την άποψη περί σύγκρουσης των πολιτισμών, ήτοι της διαμάχης μεταξύ κάποιων ασυμβίβαστων οικονομικών συστημάτων που είναι θεμελιωδώς συνδεδεμένα με την φυσιογνωμία δύο διαφορετικών λαών.
          Αλλά υπάρχει και μια άλλη πτυχή που είναι πιο σπουδαία από αυτή την επιφανειακή ασυμφωνία. Τα ένδο-ευρωπαϊκά κοινωνικά ρήγματα, δεν είναι απλοϊκά το προϊόν κάποιων αόριστων οικονομικών πολιτισμών, ακόμα κι' αν ενδελεχώς οι συντηρητικοί και οι αριστεροί ιδεολόγοι επιμένουν να παπαγαλίζουν μονότονα τα ποικίλα στοιχεία τους. Οι συγκρούσεις πηγάζουν πολύ περισσότερο από έναν υφιστάμενο διχασμό στην κατανομή των αρμοδιοτήτων που υπαγορεύεται από το παρανοϊκό σύστημα της διαχείρισης των κρίσεων. Αυτό ακριβώς ισχύει για το αλλόκοτο μείγμα που συγκροτούν οι πολιτικές λιτότητας αφενός και οι "πολιτικές ανάπτυξης" που στηρίζονται στην επιτάχυνση των πιστώσεων αφετέρου, και που αμφότερες αν και προσδιορίζονται αντιφατικές, εν τούτοις αποτελούν τους δύο πυλώνες που συνιστούν το απτό σημείο αναφοράς της τρέχουσας οικονομικής επίθεσης που εξαπολύει η Γερμανία στην Ευρώπη.
          Από το φθινόπωρο του 2008 κι' έπειτα η διεθνής διαχείριση της κρίσης έχει βρεθεί αντιμέτωπη με μία εξαιρετικά παράδοξη διαδικασία. Κάθε κράτος πρέπει να δανείζεται όλο και περισσότερο διότι αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος αναβολής της υποτίμησης (απο-αξιοποίησης) του "πλασματικού κεφαλαίου" ούτως ώστε να κρατηθούν οι επιχειρήσεις μέσα στα πλαίσια μιας εύρυθμης λειτουργίας. Συγχρόνως, τα κράτη που βρίσκονται στο κέντρο του συμπαγούς καπιταλιστικού πυρήνα εξαναγκάζονται να προσομοιώνουν την προθυμία τους για την επιβολή πολιτικών λιτότητας με την διασφάλιση της πιστοληπτικής τους ικανότητας. Αυτές οι ασυμβίβαστες ενέργειες ενώ είναι ξεκάθαρα δύο μειονεκτήματα που διαπερνούν το σύνολο του καπιταλιστικού συστήματος έχουν τα τελευταία χρόνια προσωρινά τεθεί σαν εχέγγυο που ωστόσο προκύπτει ως φυσιολογικό επακόλουθο μέσα από τον αναπόφευκτο διεθνή καταμερισμό της εργασίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθέτησαν μία επεκτατική δημοσιονομική πολιτική ενόσω η Άγγελα Μέρκελ στηριζόμενη στην εφήμερη ιδιαιτερότητα της γερμανικής οικονομίας, ανέλαβε να διεκπεραιώσει έναν πανομοιότυπο ρόλο. Ωστόσο ακόμη και μία πολιτική προσομοίωσης απαιτεί αληθινές θυσίες. Ως ενσάρκωση της βούλησης για την επιβολή των μέτρων λιτότητας, η Γερμανία της Μέρκελ ουσιαστικά ανέλαβε να ενώσει την κοινοτικοποίηση του χρέους των νοτιοευρωπαϊκών χωρών με την προθυμία των κυβερνήσεων που θέλησαν να βυθίσουν τις χώρες τους σε μαζική εξαθλίωση ώστε να διατηρήσουν συλλογικά την πιστοληπτική τους ικανότητα.
          Η ξεκάθαρη ανοησία αυτής της πολιτικής επιζητεί ριζική κριτική και δικαιολογεί κάθε πράξη κοινωνικής αντίστασης απέναντι στην εξαθλίωση των νότιοευρωπαϊκών κρατών της Ευρωζώνης. Γι' αυτό ακριβώς η υποβάθμιση της σημασίας αυτής της συστημικής παραφροσύνης στην εξομοίωσή της σε γερμανική τρέλα είναι καταστρεπτική. Οι τύχες της Γερμανίας ως οικονομικού κέντρου δεν κινδυνεύουν από την πολεμική που ασκείται εναντίον της. Ωστόσο αυτός ο τρόπος σκέψης για την ανάπτυξη μιας αντικαπιταλιστικής προοπτικής είναι εντελώς άγονος. Η κοινωνική χειραφέτηση μπορεί μονάχα να εννοηθεί διεθνιστική ειδάλλως δεν υφίσταται.

 * σ.τ.μ. Ο αριστερός νεο-πατριωτισμός επίσης θα ήταν δόκιμος όρος για την Ελληνική περίπτωση εάν λάβουμε υπόψη μας από την ΣΠΙΘΑ του Θεοδωράκη και του Γλέζου μέχρι το ΕΠΑΜ του Καζάκη και την πολυσυλλεκτικότητα που ευαγγελίζονται οι υπερκομματικοί Ανεξάρτητοι Έλληνες. Την παραληρηματική περίπτωση της ΚΚΕδικής Λιάνας θεωρώ πως ο ακραιφνής εθνικισμός την χαρακτηρίζει καλύτερα απ' οτιδήποτε άλλο!

Σάββατο 23 Ιουνίου 2012

Και Ολίγον βLακ Χιούμορ (Το νέο υπουργικό συμβούλιο)


Για το υπουργείο οικονομικών χρειαζόμαστε άψογο εκτιμητή για το ξεπούλημα (Rapanosh). Μην τα δώσουμε όλα κοψοχρονιά. Για το υπουργείο εργασίας ο Βρούτσης στην φωτογραφία έχει το κατάλληλο βλοσυρό ύφος. Οπότε καταλαβαίνεις τι έχουν να τραβήξουν οι μισθοί.
Ο Βρούτσης
Στο υπουργείο Υγείας ο Λυκουρέντζος επιφυλάσσει την κατάλληλη συγκριτική ανάλυση (λόγω κατεύθυνσης πτυχίου) ανάμεσα στα συμφέροντα των φαρμακευτικών και στα συμφέροντα των γιατρών με τα μπαξίσια. Αλίμονο, τόσα χρόνια πελατειακά συμφέροντα αναλύει. Στην εθνική άμυνα ο Παναγιωτόπουλος με παρελθόν παντός επιστητού δημοσιογράφου έχει απόλυτη σχέση με το αντικείμενο. 
Ο Ρουπακιώτης
Στο Δικαιοσύνης ο Ρουπακιώτης είναι ό, τι πρέπει (φαίνεται ξεκάθαρα στη φωτό) για να συνετίζει και να τρομοκρατεί φασίστες. Έχουμε επίσης τα εξαίρετα και σπουδαία δείγματα παιδιών του κομματικού σωλήνα: Σταϊκούρας - Στυλιανίδης – Χατζιδάκης – Δένδιας. 
Ο Τσαυταρής
Στην Αγροτική Ανάπτυξη ο Τσαυταρής είναι έτοιμος να ασελγήσει πάνω στο πτώμα της (δες φώτο). Για τον Καράογλου τα λόγια περιττεύουν τιμημένη μου μεταπολίτευση. Ρε μάγκες, στην μόνη που θα πάω πάσο είναι η Κεφαλογιάννη κι΄ας προέρχεται από σκιώδες πολιτικό τζάκι. Είναι «κομψευόμενο» γκομενάκι με καλλίπυγο κορμάκι και νοθεύει την ασχήμια των αλλονών. Η Μέρκελ τι παραπάνω έχει δηλαδή;

Τρίτη 15 Μαΐου 2012

Σκόνη, πέτρες, λάσπη


      Την καθημερινότητα που αραδιάζει ο θείος Νώντας την μετατρέπει πλέον σε προνόμιο η θαυματουργή εμπορευματική κοινωνία. Θα πρέπει να παρακαλάμε να βρούμε μια θεσούλα στο εκάστοτε γιαπί για να μπορούμε να απολαύσουμε, έτσι ακριβώς όπως τα περιγράφει, όλα τα αδιέξοδα της εργατικής τάξης ενόσω οι θέσεις εργασίας θα αποδεκατίζονται και θα εξολοθρεύονται ακατάπαυστα στέλνοντας στον διάολο εκατομμύρια ανθρώπους κατά την διάρκεια του αιώνα που διανύουμε! Είναι αναγκαίο να συνειδητοποιήσουμε άμεσα πως όσο η εργασία παράγει μόνο αξία θα παραμένει βαθύτατα μια αλλοτριωτική δραστηριότητα. Εφόσον η κοινωνία θα διαρθρώνεται επάνω σ' αυτήν την διαδικασία το μέλλον της πλειοψηφίας ή θα έχει μία λαμπρή θέση στους νεοάστεγους ή θα βιώνει και θα καταναλώνει τις ομορφιές των στίχων του εν λόγω κομματιού ενώ η μειοψηφία θα αποτελείται από σινιέ θεατές. Η ριζική λύση που ψάχνει ο θείος Νώντας είναι μία: ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ!!!!!!

Τετάρτη 25 Απριλίου 2012

ΟΤΑΝ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΟΥ

  Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια ανακοίνωση για την εκδήλωση μικροφώνικής που ετοιμάζουν κάποιοι ανένταχτοι φίλοι το Σάββατο στη Ραφήνα. Επειδή οι καιροί που βιώνουμε είναι ύπουλοι και εικόνες όπως αυτή στον πίνακα του Μπέργκνερ είναι ξανά μια ζοφερή πραγματικότητα(όπως π.χ. τα συμβάντα αλλαλάζοντων μικροαστών που ασκούν λεκτική βία σε μετανάστες μέσα στα ΜΜΜ είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο) κάθε προσπάθεια διεκδίκησης και επανάκτησης του δημόσιου χώρου απ' όλες τις εκφάνσεις της παράνοιας(σαν τα χρυσά αυγά) έχει σημασία. Αν και δεν ταυτίζομαι με τις γνώμες των φίλων μου στηρίζω την προσπάθεια τους. Όσοι είστε ευαισθητοποιημένοι και τα ανακλαστικά σας είναι σε εγρήγορση καλό θα ήταν να προσέλθετε για να μην έχουν την εντύπωση οι μπράβοι ότι αλωνίζουν στην Ανατολική Αττική.

ΟΤΑΝ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΟΥ Ο ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΚΡΩΝ» ΑΛΛΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ.

Τον τελευταίο καιρό η νεοναζιστική συμμορία Χρύση Αύγη άνοιξε γραφεία στην Αρτέμιδα. Η οργάνωση αυτή είναι νοσταλγοί του Μεταξά,του Χίτλερ και ιστορικοί συνεχιστές των γερμανοτσολιάδων(χίτες),των δοσίλογων και της χούντας των συνταγματαρχών. Προσπάθεια της είναι η διάδοση του εθνικιστικού-ναζιστικού καρκινώματος στην ευρύτερή περιοχή. Στις γειτονιές μας όμως δεν υπάρχει χώρος για ρατσιστικό μισός και μισαλλοδοξία πάρα μονό για δημιουργία,αλληλεγγύη και αγώνα των καταπιεσμένων ενάντια στους δυνάστες τους.                                                                                                               
Βιώνουμε καθημερινά μια ανελέητη επίθεση στις ζωές μας και τα δικαιώματα μας. Η εξαθλίωση, η πείνα και η ανεργία βρίσκονται σε πρώτο πλάνο. Εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση αυτή, η Χ.Α. αυτοπροσδιορίζεται ως ένα νόμιμο πολιτικό κόμμα και προσπαθεί να εδραιωθεί στο κοινοβούλιο. Στην πραγματικότητα όμως είναι μια νεοναζιστική συμμορία η όποια σε καιρούς ανασφάλειας σπέρνει τον ολοκληρωτικό και συγχρόνως αποπροσανατολιστικό της λόγο.                                                                                                               
Είναι προς όφελος του κράτους και των αφεντικών(του συστήματος) να χρησιμοποιήσουν μια τέτοια οργάνωση τώρα για αυτό άλλωστε της προσφέρουν συχνά βοήθεια μέσω των ΜΜΕ και της αστυνομίας.Το σύστημα τους χρειάζεται για να μας πείσει πως για όλα όσα μας βασανίζουν καθημερινά ευθύνη έχουν οι μετανάστες, οι «κακοι πατριώτες», οι διεφθαρμένοι πολίτικοι και όχι το ίδιο το σύστημα εκμετάλλευσης και ο καπιταλισμός. Επίσης,τους αφήνει να εμφανίζονται ως εγγυητές της τάξης και της ασφάλειας, πολλές φορές δίπλα στην αστυνομία και αναφέρει το όνομα τους όλο και πιο συχνά πλέον μέσα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Όμως αυτές οι δήθεν πατριωτικές κραυγές δεν δίνουν λύση στο πρόβλημα αφ' ενός γιατί οι πολίτικοι δεν είναι προδότες διότι δεν πρόδωσαν τη χώρα τους απλά ακολουθούν κατά γραμμα τις αποφάσεις του κεφαλαίου και αφ' εταίρου ο καπιταλισμός δεν γνωρίζει σύνορα και δε μας φταίει κανένας άνθρωπος που παλεύει για την επιβίωση του. Ακόμα, ταΐζουν με εθνικισμό και μισός τα μυαλά των καταπιεσμένων για να φαγωθουμε μεταξύ μας. Βάζουν στο στόχο, με πρόφαση την εγκληματικότητα και το παραεμπόριο, τους μετανάστες ως το σημαντικότερο δομικό στοιχειό της  κρίσης.                                                                                                                 
Στο χέρι μας είναι να καταρρίψουμε στην καθημερινότητα μας την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και την καταπίεση σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα εισάγοντας την αλληλεγγύη ως βασικό μας όπλο για την καταπολέμηση της ξενοφοβίας της ομοφοβίας και του ρατσισμού.
Συλλογική αντίθεση και επίθεση στον καπιταλισμό για μια αταξική κοινωνία χωρίς φυλετικές διάφορες.

Εκδήλωση-Ομιλία Κατά του Φασισμού-Ρατσισμού-Ομοφοβίας-χρυσής αυγής
Σάββατο 28/4/2012 19.00μ.μ. στην Πλατεία της Ραφήνας
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1394902

Σ.τ.δ. όμως ας έχουμε υπόψη και αυτό:
http://kourelarios.wordpress.com/2012/04/27/eikonomia3/