Ο ανήθικος ρεαλισμός

 

 

Επί χρόνια το θέαμα (ΜΜΕ - πολιτική τάξη – επιστήμη) του κυρίαρχου σημασιολογικού καθεστώτος βάφτιζε την μη αναστρέψιμη απαξίωση των κοινωνικών υποδομών εκσυγχρονιστικά βήματα προς ελκυστικές επενδύσεις στο πλαίσιο της «αποτελεσματικής» διαχείρισης της οικονομίας. Η μηντιακή εμπροσθοφυλακή συγκρότησε την αντιλαϊκιστική της μανιέρα καταγγέλλοντας, με την απαξίωση που φέρει η ηθική κουλτούρα του τεμπέλη, αυτούς που κατήγγειλαν με τη σειρά τους όλες τις ελλείψεις των υποδομών εφόσον δούλευαν σ’ αυτές και τις γνώριζαν από πρώτο χέρι. Τα άμεσα αποτελέσματα του ρεαλισμού που κατατρόπωσε τη λαϊκιστική απειλή βιώθηκαν εφιαλτικά από το ίδιο το σώμα της κοινωνίας στο σιδηροδρομικό δυστύχημα της Τρίτης. Και είναι δεδομένο πως δεν είναι κι ούτε θα είναι τα μόνα. Εγκληματική είναι η επικοινωνιακή πλημμύρα εγκαινίων από διαχρονικά ανύπαρκτες δημόσιες υποδομές και οι «τσάμπα» δηλώσεις και διαβεβαιώσεις περί άρτιας λειτουργίας τους εφόσον ενισχύουν ένα πλαστό αίσθημα ασφάλειας μέσα στη κοινωνία (και αυτό αντιστοιχεί και στην πανδημία). Γι’ αυτό και είναι αχρείαστη η όποια επιτροπή ειδικευμένων σοφών ώστε να αποφανθεί για τα αίτια μιας καταστροφής. Ο καπιταλισμός εδώ και δεκαετίες, δεν μπορεί ούτε και θέλει, να διατηρήσει το όποιο πολιτισμικό επίπεδο της ανθρωπότητας καταστρέφοντας τις φυσικές συνθήκες ύπαρξης της ζωής στον πλανήτη. Το δε πολιτισμικό επίπεδο των «αξιωματικών και υπαξιωματικών του κεφαλαίου» ―δες το βίδεο― είναι ολοφάνερο ότι δεν είναι καν άξιο αναφοράς!

Καλό κατευόδιο ρε Χριστιανόπουλε!

Χονδρή ειρωνεία

Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή

Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπά σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;

(ἀπὸ τὴ Συλλογή: «Ἀνυπεράσπιστος Καημός»)

Η διαλεκτική σαν αναμόχλευση των παθών... Για τις Σημειώσεις

Αναμετάδοση από το κανάλι: Marginalia Σημειώσεις στο Περιθώριο

Ο Στέφανος Ροζάνης μιλά για την «παρέα του Χαλανδρίου» – τον Μάριο Μαρκίδη, τον Βύρωνα Λεοντάρη, τον Μανόλη Λαμπρίδη, τον Αντώνη Λαυραντώνη, την Ρενα Κοσσέρη και τον Γεράσιμο Λυκιαρδόπουλο. 

Βίντεο: Νίκος Κατσιαούνης, Φιλήμονας Πατσάκης

Το τέλος ενός οικογενειακού καυγά!

Υπερβαίνοντας κεφάλαιο και εργασία.

Διάλεξη του Άνσελμ Γιάππε τον περασμένο Ιούνιο στο Βελιγράδι με την θεματική:

Σκέψεις πέραν του καπιταλισμού. 

Παρ' όλη την κουραστική άρθρωση των αγγλικών είναι μια εμπεριστατωμένη παρουσίαση των βασικών εννοιών της κριτικής της πολιτικής οικονομίας.

Ο Σκαντζόχοιρος στο μακρύ του ταξίδι

Σκαντζόχοιρος, σημειώματα κριτικής

    Ο Σκαντζόχοιρος μόλις ξεκίνησε το ταξίδι του την ίδια στιγμή που η κουκουβάγια σταμάτησε το δικό της πέταγμα. Την αυγή! Έχει μαζί του την ικανότητα της άρνησης που προέρχεται από μια συνθετική, κριτική στάση καταφέρνοντας έτσι να αποφεύγει όλες τις κακοτοπιές που συναντά στον δρόμο του. Η κουκουβάγια ξεκινάει την πτήση της κάθε σούρουπο, γι αυτό και στον ρου της Ιστορίας παρέμεινε άτολμη, γιατί πίστευε πως μόνο μετά το τέλος μιας εποχής μπορούσε να συνειδητοποιήσει πραγματικά τι είχε συμβεί. Ο Σκαντζόχοιρος δεν τρέφει αυτή την αφέλεια. Ξαποσταίνει για λίγο στρέφοντας το κεφάλι του στον πρωινό ουρανό για να θαυμάσει τα σμήνη των πουλιών που πετάν ελεύθερα στον άπλετο χώρο του και αναστοχάζεται το μεταίχμιο της δικιάς του εποχής. Είναι μια γέρικη εποχή που προσεγγίζει τα όρια της. Ελάχιστοι συνοδοιπόροι του φανερώνουν την ενσυναίσθηση τους για τούτη την κρίσιμη καμπή. Εξ ου και ο Σκαντζόχοιρος αισθάνεται με την λεπταισθησία που τον διακατέχει την χαρμολύπη. Χαρά για την αποφασιστικότητα του να συμμετέχει ενεργά με την κριτική του στην διαμόρφωση της πραγματικότητας. Μελαγχολία για την περιορισμένη διορατικότητα των γύρω του. Ακόμα κι έτσι όμως δεν το βάζει κάτω. Εξάλλου δεν είχε ποτέ σαν στόχο να διαφυλάξει κάποια υστεροφημία. Τέτοιες υπερφίαλες κι ανόητες στοχεύσεις απέχουν έτη φωτός από την κοφτερή συνείδηση του. Εάν η κριτική στάση γεννιέται όπως ο Φώτης Τερζάκης γράφει στο πρώτο τεύχος του, από την ανάγκη της ανθρώπινης συνείδησης «να ανοίγει δρόμους εκεί όπου η απελπισία και η απειλή του αφανισμού λίγο-λίγο την παγιδεύουν, εγκλωβίζοντας τις προοπτικές της» τότε και η αποτύπωση των σκέψεων του είναι το πιο πολύτιμο υπάρχον που μεταφέρει επιμελώς, στο ταξίδι μέσα στο δισάκι του. Ο κύριος λόγος που εμείς οι συντάκτες του πήραμε την απόφαση να γράψουμε για όσα μας απασχολούν. Για να περισώσουμε -μέσα σ' ένα κόσμο που παραπαίει- ό,τι έχει απομείνει από την ανθρώπινη υπόσταση μας!

Jason Grove - Mastercut 4, 2011

Υγ: Εν είδει επετειακού ποστ για τα τρίχρονα αυτού του ιστολογίου.

Ο Σαλίφ Κεϊτά βουτά στον ωκεανό από βινύλια του Radio France!

Radio Vinyle #16 avec Salif Keita au micro de l... από radiofrance

Εορταστική ανάρτηση η σημερινή αφού σαν χθες ξεκίναγε την περιήγηση του στον θαυμαστό κόσμο των μπλογκ το μικρό ιστολόγιο στο οποίο είστε επισκέπτες. Και επειδή δεν έχω προετοιμάσει τίποτα (καμιά φλύαρη θεωρητικούρα ή έστω ένα ποιηματάκι βρε αδελφέ) προτιμώ να ποστάρω μία κουβεντούλα εν είδει συνέντευξης του Σαλίφ Κεϊτά στα πλαίσια ενός ειδικού μουσικού αφιερώματος του Radio France που παρουσιάζει ομολογουμένως ενδιαφέρον όχι μόνο για εκείνους που είναι κολλημένοι (σαν και του λόγου μου) με το βινύλιο, αλλά για όσα πράγματα αναφέρονται για την Δυτική Αφρική και την κουλτούρα της μέσα σε αυτή την συζήτηση. Το Radio France είναι το κρατικό ραδιόφωνο της Γαλλίας με ένα από το πιο εμπεριστατωμένα μουσικά αρχεία, κάτι αντίστοιχο του BBC ή της ΕΡΤ. Η κουβεντούλα εξελίσσεται πάνω στα ερεθίσματα που δίνουν οι μουσικές επιλογές του Κεϊτά και αφηγούνται το πως η μουσική μπορεί να στιγματίζει βαθιά τα βιώματα των ανθρώπων. Σε όσους και όσες μπορεί να μην γνωρίζουν ποιος είναι ο Σαλίφ Κεϊτά πρέπει να αναφέρω ότι η σημασία του για την σύγχρονη λαϊκή αλλά και παραδοσιακή μουσική του Μάλι είναι ας πούμε περίπου ανάλογη με την σημασία που έχει ο Ψαραντωνής για την κρητική παραδοσιακή μουσική ούτως ώστε να σχηματίσετε μία εισαγωγική εικόνα στο μυαλό σας. (Χωρίς αυτό να σημαίνει πως η δημιουργική δραστηριότητα μπορεί να μπει σε καλούπια που υπαγορεύουν τα οποιαδήποτε μέτρα σύγκρισης - κι' οι δυο τους είναι εκπληκτικοί μουσικοί, για διαφορετικούς όμως λόγους ο καθένας.) Καλή Ακρόαση, λοιπόν!

Δημοκρατία χωρίς ανθρώπους;

 «Δημοκρατία χωρίς ανθρώπους; Η Ολοκληρωτική Δημοκρατία και ο σύγχρονος κόσμος»

 Διάλεξη Στέφανου Ροζάνη

Atmo - Action

Shed: Atmo - Action

     Ένας ακόμη βαρύς και απωθητικός χειμώνας! Οι εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου επέφεραν τα αντίθετα από τα προβλεπόμενα αποτελέσματα. Τελικά πύκνωσαν τόσο πολύ στην γήινη ατμόσφαιρα ή σ’ αυτό που θεωρούνταν τέλος πάντων ως ατμόσφαιρα έτσι που το παχύ τους στρώμα να είναι αδιαπέραστο για τις ηλιακές ακτίνες. Σύμπασα η γη βυθίστηκε σ' έναν ατέρμονο χειμώνα! Η θερμοκρασία δεν ξεπερνά στο έδαφος τους 11 βαθμούς C. Ο ουρανός απώλεσε τα βαμβακερά του σύννεφα και μαζί όλη του την υγεία. Στη θέση τους μετεωρίζονται απειλητικά τα υβριδικά ελικόπτερα / μετεωρολογικοί σταθμοί που μετράνε την περιεκτικότητα του αέρα σε ανόθευτο οξυγόνο. Και στην θέση του ουρανού βρίσκεται τώρα μια χλωμή αλλά βαθιά απόχρωση του γκρίζου που με την διάθλαση μετατρέπει κατά την αυγή το ηλιακό φως σε σκουρόχρωμο μπεζ. Στην διάρκεια της ημέρας και όταν ο ήλιος διαγράφει στον ορίζοντα την πιο ψηλή του τροχιά το χρώμα του μετατρέπεται σε μία αποπνικτική απόχρωση του καφέ.

   Η πληθώρα των έμβιων εικόνων διαδραματίζεται στο κιαροσκούρο της πραγματικότητας που αλλάζει μόνο όταν το μαγνητικό πεδίο του ήλιου βρίσκεται σε διέγερση δίνοντας στην απόλυτη μονοχρωμία της ένα τραχύ υποφωτισμένο σέπια. Η καθημερινότητα αποτυπωμένη στις αποχρώσεις της πρωτόλειας φιλμογραφίας με βιασμένη όμως την γοητεία αυτής της αισθητικής. Στις πόλεις υπάρχουν ξέχειλοι δρόμοι και τα αυτοκίνητα συνωθούνται αναμεταξύ τους όταν συναντούν φανάρια. Στην πραγματικότητα οι δρόμοι αντικαταστάθηκαν από τις ροές των αμαξιών όμως αυτά εξακολουθούν να έχουν και τα πιο λαμπερά χρώματα αφού πότε δεν αποποιήθηκαν τον φετιχιστικό τους χαρακτήρα. Το τίμημα είναι αποκρουστικά δυσανάλογο Κανείς δεν μπορεί να ποδηλατήσει και τα μικρά παιδιά έχασαν μία καλπάζουσα ελευθερία. Την αίσθηση της ανέλιξης του καθαρού αέρα επάνω στο πρόσωπο σου όταν καβαλάς με ορμή το ποδήλατο σου.

     Κι' όμως για την εξέλιξη της απρόσκοπτης παραγωγής των αυτοκινούμενων φετίχ δόθηκαν λύσεις στα πιο παράλογα προβλήματα όπως αυτό του κυκλοφοριακού. Τα οχήματα στους δρόμους κινούνται με ποσόστωση. Οι επιβάτες τους επιβιβάζονται με ποσόστωση σε αντιστοιχία με τα ωράρια εργασίας. Οι καταναλωτές τους αποβιβάζονται πάλι με ποσόστωση ανάλογα με τον ελεύθερο χρόνο τους ως απόθεμα που προκύπτει από τα κενά ανάμεσα στις ώρες εργασίας τους. Και όσοι δεν έχουν κενά διαστήματα στις δουλειές τους δεν έχουν και ποσόστωση ελεύθερου χρόνου. Ποσόστωση η λειτουργική έννοια της τεχνοκρατίας σε μαγική χρήση Στην πραγματικότητα τα πάντα προσδιορίζονται με την ποσόστωση ακόμα και οι κοινωνικές τάξεις!

    Η τάξη των μικροαστών στερήθηκε τους οδηγούς ταξί από τότε που οι αυτοκινητοβιομηχανίες παρουσίασαν τα μοντέλα τους με τον αυτόματο πιλότο. Οι μεταφορικές εταιρείες απαλλάχτηκαν από τους περιττούς οδηγούς φιλτράροντας το κόστος τους σε καθαρά κέρδη. Η τροχαία απαλλάχτηκε από τους ζωντανούς τροχονόμους στους οδικούς κόμβους. Και τα τετραγωνισμένα προάστια των μεσοαστών στις μεγαλουπόλεις απαλλάχτηκαν από την ασύντακτη πολεοδομία των παραγκουπόλεων που αναπτύσσονται μόνο σε προκαθορισμένες νησίδες! Τα πάντα βρίσκονται σε μία διηνεκή τάξη για να εξυπηρετούν την αέναη κυκλικότητα του ωφελιμιστικού χρόνου. Και ο χρόνος ωφελεί μονάχα την παραγωγή και τις καριέρες.

   Ο χρόνος είναι χρήμα. Το χρήμα είναι χρόνος που χάνεται. Κι ο χρόνος που χάνεται δεν αναπληρώνεται ποτέ. Η απουσία του χρόνου στην απουσία της πραγματικής ζωής. Η απουσία της έκπληξης στο βίωμα της καθημερινής ζωής. Λόγω της αποπνικτικής ατμόσφαιρας οι πολίτες στους δρόμους κυκλοφορούν μασκοφόροι με τα τυπικά γραφειοκρατικά στοιχεία του βίου τους κρεμασμένα σ' ένα ψηφιακό καντράν στο πέτο. Προ πάντων θα πρέπει να διαφυλαχθεί το αίσθημα της τάξης. Η ευταξία προάγει την παραγωγή. Η παραγωγή διασφαλίζει την αποδοτικότητα. Και η αποδοτικότητα δεν πρέπει να εμποδίζεται από το μποτιλιάρισμα στους δρόμους. Ο χρόνος είναι χρήμα. Το χρήμα είναι χρόνος που χάνεται. Κι ο χρόνος που χάνεται δεν αναπληρώνεται ποτέ στο κενό της ζωής. Η απουσία του πραγματικού βίου στην παρουσία του κυκλικού χρόνου. Η θνησιμότητα του αυθορμητισμού στον θρίαμβο της αυτοματοποιημένης στιγμής. Η απουσία των ονείρων στα παιδικά υποσυνείδητα. Αυτά που ακόμα ονειρεύονται ξύλινα αυτοκινητάκια που περιδιαβαίνουν τους τετραγωνισμένους δρόμους.

Shed: The Traveller

Αποσπάσματα μέσα από έναν από τους καλύτερους δίσκους τέκνο των τελευταίων ετών!
Το βιντεάκι έδωσε το ερέθισμα για το ποστ.

--------------------------------------------------------------------------------

 Σε όσες και όσους αρέσει η εν λόγω μουσική μιας και πλησιάζουν αι γιορταί τσιμπήστε κι' ένα πρόσφατο σετάκι που το βρήκα άκρως απολαυστικό παρ' ότι τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά είναι λίγο σούπα!

{resourceTitle} by {username}

Hunger strike

Σύμφωνα με μία έκθεση που συντάχθηκε τον Αύγουστο του 2010 για λογαριασμό της Επιτροπής για την Γεωργία και την ανάπτυξη της Υπαίθρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου περίπου το 30% των τροφίμων που παράγονται και προωθούνται στην αγορά για τα κράτη μέλη μένει αδιάθετο και πετιέται στις χωματερές! Υπάρχει δηλαδή ένα πλεόνασμα τροφής το οποίο αντί να διατίθεται στο κομμάτι της κοινωνίας που το έχει απόλυτη ανάγκη πηγαίνει στα σκουπίδια. Έτσι λοιπόν σε μία θαυματουργή εμπορευματική κοινωνία παρ' όλη την κατασπατάληση φυσικών και ανθρώπινων πόρων για την επίτευξη της μεγέθυνσης του επενδεδυμένου κεφαλαίου και παρ' ότι η αφθονία των αγαθών είναι μία πραγματικότητα η επιβίωση των ανθρώπων δεν εξασφαλίζεται ποτέ γιατί πρέπει πρωτίστως να εξασφαλίζεται απρόσκοπτα η διαδικασία της αναπαραγωγής των εμπορευμάτων. Μία καθ' όλα φυσιολογική διαδικασία για κάποιους νέο-ρικαρδιανούς συλλογισμούς.* Η εποχή που οι φουτουριστικοί Ρομπέν των Δασών θα εμφανιστούν στο προσκήνιο ίσως να μην απέχει και πολύ!

 * όμως η θετικιστική συλλογιστική τους είναι φτερό στον άνεμο! Θέλω λίγο καιρό ακόμα για την επίκριση της άποψης τους!

Temple of the Dog:

Hunger strike

I don't mind stealing bread from the mouths of decadence
But I can't feed on the powerless when my cup's already overfilled
But it's on the table
The fire is cooking and they're farming babies, while the slaves are working
The blood is on the table and their mouths are chocking
But I'm growing hungry
I don't mind stealing bread from the mouths of decadence
But I can't feed on the powerless when my cup's already overfilled
But it's on the table
The fire is cooking and they're farming babies, while the slaves are working
And it's on the table, their mouths are chocking
But I'm growing hungry (Growing hungry)
I'm growing hungry (Growing hungry)
I'm growing hungry (Growing hungry)
I'm growing hungry (Growing hungry)

I'm growing hungry (Growing hungry)
I'm growing hungry (Growing hungry)

I don't mind stealing bread (I don't mind)
I don't mind stealing bread
I'm growing hungry (Growing hungry)
I'm growing hungry (Growing hungry)

Let's celebrate

     Αφού ο σύντροφος Αθέμιτα έδωσε το έναυσμα για την εορταστική διάσταση του τρέχοντος μήνα με την επέτειο των 150 χρόνων από την έκδοση του Κεφαλαίου του Καρλ Μαρξ ας συνεισφέρω κι' εγώ από την πλευρά μου σε αυτή την γιορτή μ' ένα έργο σε εξέλιξη: την μετάφραση του κειμένου: Επανεξετάζοντας το Κεφάλαιο υπό το φως του «Grundrisse» (των Βασικών γραμμών της κριτικής της πολιτικής οικονομίας). Είναι το όγδοο κεφάλαιο που έχει συγγράψει ο Moishe Postone από  το πρώτο μέρος του βιβλίου: Karl Marx’s Grundrisse, Foundations of the critique of political economy 150 years later. Η συγκεκριμένη δοκιμιακή μελέτη έχει ένα εύρος της τάξεως των 18 σελίδων και απαιτεί μία σεβαστή αφιέρωση χρόνου για κάποιον που δεν είναι επαγγελματίας μεταφραστής οπότε και το εγχείρημα θα κατανεμηθεί σε 5 μέρη σχεδόν όσα είναι και τα μέρη του εν λόγω κεφαλαίου. Προς το παρόν σας αφήνω με ένα ελάχιστο sneak preview:

    Η κριτική κοινωνική θεωρία δεν ακολούθησε τους εκτεταμένους κοινωνικούς μετασχηματισμούς σε παγκόσμιο επίπεδο κατά την διάρκεια των τριών τελευταίων δεκαετιών που διανύουμε. Την σφοδρή και γόνιμη αναγέννηση της Μαρξιστικής σκέψης και επιστημολογίας των δεκαετιών του ’60 και του ’70 επακολούθησε μία σταθερή στροφή απομάκρυνσης από τον Μαρξισμό από την πλευρά αρκετών θεωρητικών. Η σφαίρα της διανόησης κυριαρχήθηκε από μεταμοντέρνες και ματαστρουκτουραλιστικές προσεγγίσεις που εμφανίζονταν σε πολλούς ως εύλογες κριτικές του Μαρξισμού. Ωστόσο κατέστη όλο και πιο σαφές ότι αυτού του είδους οι προσεγγίσεις δεν αντιλαμβάνονται επαρκώς την σημερινή εποχή. Αποτυγχάνουν να διαφωτίσουν τις βασικές ιστορικές αλλαγές που έχουν αναδιαρθρώσει τον κόσμο στις πρόσφατες δεκαετίες. Ακόμη και μεγάλοι στοχαστές, όπως ο Χάμπερμας, ο Φουκό και ο Ντεριντά εμφανίζονται τώρα ως θεωρητικοί μιας φθινουσας ιστορικής κοινωνικής διαμόρφωσης - του παρακμάζοντος Φορντισμού. Οι κριτικές τους προσεγγίσεις διασαφηνίζουν όλο και λιγότερο το σύγχρονο κοινωνικό σύμπαν.

Επιτείνω το εορταστικό κλίμα με ολίγη μουσική. Με δύο δείγματα της επανοικειοποίησης των μηχανών από το λούμπεν προλεταριάτο του Ντιτρόιτ στην υπηρεσία της αδιαμεσολάβητης ανθρώπινης δημιουργίας και δη της ηλεκτρονικής μουσικης.

Να μην ξεχάσω να δώσω τις ευχαριστίες μου στον σύντροφο Αθέμιτα για την δημοσιοποίηση του εν λόγω κειμένου

Update: Συμπληρώνονται 145 χρόνια όπως επισημαίνει ευγενικά ο σύντροφος σε σύντομο σχόλιο του.

Work for peace

           Το σφαγείο στην Συρία καλά κρατεί εδώ και 17 μήνες! Διαβάζοντας τις δηλώσεις της νέας μαριονέτας του κουκλοθέατρου που λέγεται ΟΗΕ ή τις οφ δι ρεκορντ προειδοποιήσεις ενός Ιρανού στρατιωτικού αξιωματικού μαζί με τις απειλές του Ιρανού παράφρονα μου ήρθε στο νου το εν λόγω τραγουδάκι. Αν και κυκλοφόρησε το σωτήριο έτος 1994 οι στίχοι του παραμένουν διαχρονικά επίκαιροι καθώς εξιστορούν μικρά περιστατικά που είναι απότοκα της διαρκούς γεωπολιτικής επιρροής της απολυταρχικής αφαίρεσης που λέγεται συσσώρευση κεφαλαίου και που ως θεωρούμενος "αυθύπαρκτος" διαμεσολαβητής των κοινωνικών σχέσεων φθείρει με δολιότητα οποιαδήποτε προσπάθεια ειρήνευσης. Όπως αναφέρει και ο ποιητής στους στίχους αυτού του κομματιού η ειρήνη δεν είναι η απουσία πολέμου όπως έχουμε συνηθίσει να την αντιλαμβανόμαστε μέσα στη δική μας ζωή. Η ειρήνη και μαζί η διασφάλιση της είναι η αδιαπραγμάτευτη απουσία των αρχών και των κανόνων που υποθάλπουν τον πόλεμο.

 Work for peace 

Gil Scott Heron

Back when Eisenhower was the President,
Golf courses was where most of his time was spent.
So I never really listened to what the President said,
Because in general I believed that the General was politically dead.
But he always seemed to know when the muscles were about to be flexed,
Because I remember him saying something, mumbling something about a Military Industrial Complex.
Americans no longer fight to keep their shores safe,
Just to keep the jobs going in the arms making workplace.
Then they pretend to be gripped by some sort of political reflex,
But all they're doing is paying dues to the Military Industrial Complex.
The Military and the Monetary,
The Military and the Monetary,
The Military and the Monetary.
The Military and the Monetary,
get together whenever they think its necessary,
They turn our brothers and sisters into mercenaries, they are turning the planet into a cemetery.
The Military and the Monetary, use the media as intermediaries,
they are determined to keep the citizens secondary, they make so many decisions that are arbitrary.
We're marching behind a commander in chief,
who is standing under a spotlight shaking like a leaf.
but the ship of state had landed on an economic reef,
so we knew he was going to bring us messages of grief.
The Military and the Monetary,
were shielded by January and went storming into February,
Brought us pot bellied generals as luminaries,
two weeks ago I hadn't heard of the son of a bitch,
now all of a sudden he's legendary.
They took the honour from the honourary,
they took the dignity from the dignitaries,
they took the secrets from the secretary,
but they left the bitch in obituary.
The Military and the Monetary,
from thousands of miles away in a Saudi Arabian sanctuary,
had us all scrambling for our dictionaries,
cause we couldn't understand the fuckin vocabulary.
Yeah, there was some smart bombs,
but there was some dumb ones as well,
scared the hell out of CNN in that Baghdad hotel.
The Military and the Monetary,
they get together whenever they think its necessary,
War in the desert sometimes sure is scary,
but they beamed out the war to all their subsidiaries.
Tried to make So Damn Insane a worthy adversary,
keeping the citizens secondary,
scaring old folks into coronaries.
The Military and the Monetary,
from thousands of miles in a Saudi Arabian sanctuary,
kept us all wondering if all of this was really truely, necessary.
We've got to work for Peace,
Peace ain't coming this way.
If we only work for Peace,
If everyone believed in Peace the way they say they do,
we'd have Peace.
The only thing wrong with Peace,
is that you can't make no money from it.
The Military and the Monetary,
they get together whenever they think its necessary,
they've turned our brothers and sisters into mercenaries,
they are turning the planet, into a cemetery.
Got to work for Peace,
Peace ain't coming this way.
We should not allow ourselves to be mislead,
by talk of entering a time of Peace,
Peace is not the absence of war,
it is the absence of the rules of war and the threats of war and the preparation for war.
Peace is not the absence of war,
it is the time when we will all bring ourselves closer to each other,
closer to building a structure that is unique within ourselves
because we have finally come to Peace within ourselves.
The Military and the Monetary,
The Military and the Monetary,
The Military and the Monetary.
Get together whenever they think its necessary,
they've turned our brothers and sisters into mercenaries,
they are turning parts of the planet, into a cemetery.
The Military and the Monetary,
The Military and the Monetary,
We hounded the Ayatollah religiously,
Bombed Libya and killed Quadafi's son hideously.
We turned our back on our allies the Panamanians,
and saw Ollie North selling guns to the Iranians.
Watched Gorbachev slaughtering Lithuanians,
We better warn the Amish,
they may bomb the Pennsylvanians.
The Military and the Monetary,
get together whenever they think its necessary,
they have turned our brothers and sisters into mercenaries,
they are turning the planet, into a cemetery.
I don't want to sound like no late night commercial,
but its a matter of fact that there are thousands of children all over the world
in Asia and Africa and in South America who need our help.
When they start talking about 55 cents a day and 70 cents a day,
I know a lot of folks feel as though that,
thats not really any kind of contribution to make,
but we had to give up a dollar and a half just to get in the subway nowadays.
So this is a song about tommorrow and about how tommorrow can be better. if we all,
"Each one reach one, Each one try to teach one".
Nobody can do everything,
but everybody can do something,
everyone must play a part,
everyone got to go to work, Work for Peace.
Spirit Say Work, Work for Peace
If you believe the things you say, go
If you believe in Peace, time to go to work.
Cant be wavin your head no more, go to work.  

Σκόνη, πέτρες, λάσπη

 Εξαδάκτυλος: Σκόνη, πέτρες, λάσπη

      Την καθημερινότητα που αραδιάζει ο θείος Νώντας την μετατρέπει πλέον σε προνόμιο η θαυματουργή εμπορευματική κοινωνία. Θα πρέπει να παρακαλάμε να βρούμε μια θεσούλα στο εκάστοτε γιαπί για να μπορούμε να απολαύσουμε, έτσι ακριβώς όπως τα περιγράφει, όλα τα αδιέξοδα της εργατικής τάξης ενόσω οι θέσεις εργασίας θα αποδεκατίζονται και θα εξολοθρεύονται ακατάπαυστα στέλνοντας στον διάολο εκατομμύρια ανθρώπους κατά την διάρκεια του αιώνα που διανύουμε! Είναι αναγκαίο να συνειδητοποιήσουμε άμεσα πως όσο η εργασία παράγει μόνο αξία θα παραμένει βαθύτατα μια αλλοτριωτική δραστηριότητα. Εφόσον η κοινωνία θα διαρθρώνεται επάνω σ' αυτήν την διαδικασία το μέλλον της πλειοψηφίας ή θα έχει μία λαμπρή θέση στους νεοάστεγους ή θα βιώνει και θα καταναλώνει τις ομορφιές των στίχων του εν λόγω κομματιού ενώ η μειοψηφία θα αποτελείται από σινιέ θεατές. Η ριζική λύση που ψάχνει ο θείος Νώντας είναι μία: ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ!!!!!!